Klaun

Klaun – czym jest, historia, techniki i znaczenie w kulturze

Klaun to barwnie ubrany komik, który od stuleci bawi publiczność swoimi zabawnymi numerami. Ta charakterystyczna postać cyrkowa potrafi wywołać salwy śmiechu, ale bywa też źródłem niepokoju – wszystko zależy od sposobu jej przedstawienia. W tym artykule przyjrzymy się bliżej temu, kim jest klaun, jak kształtowała się jego historia, jakie techniki stosują artyści klaunowi oraz jakie miejsce klauni zajmują w naszej kulturze.

Kim jest klaun?

Klaun (czasem pisany także jako klown, z angielskiego clown) to artysta komediowy, którego głównym zadaniem jest rozśmieszanie publiczności. Tradycyjnie kojarzony jest z występami w cyrku – pojawia się na arenie w barwnym stroju, z wymalowaną na biało twarzą i czerwonym, okrągłym nosem. Ten rozpoznawalny wizerunek sprawia, że klauna nie sposób pomylić z żadną inną postacią.

Typowy klaun sceniczny komunikuje się głównie poprzez gesty, mimikę i ruch, rzadko używając słów, dzięki czemu jego występy są zrozumiałe dla widzów w każdym wieku i niezależnie od języka. Wielu klaunów posługuje się przesadnymi ruchami ciała i wyraźną mimiką twarzy, aby podkreślić komiczne sytuacje. Ważnym elementem ich gry jest także kontakt z publicznością – często nawiązują interakcje, wciągając widzów do zabawy.

Interesujące jest pochodzenie samego słowa „klaun”. Termin ten przywędrował do polszczyzny z języka angielskiego, gdzie clown w XVI–XVII wieku oznaczał niezdarnego wieśniaka lub błazna scenicznego. Z czasem słowo to zaczęło oznaczać profesjonalnego komika o błazeńskim usposobieniu. Dziś klaunami nazywamy przede wszystkim artystów cyrkowych w charakterystycznym makijażu, choć określenie to bywa używane szerzej – na przykład żartobliwie o osobach zachowujących się niepoważnie.

Historia klaunów

Historia klaunów sięga tysięcy lat wstecz i ukazuje, jak komicy ewoluowali wraz ze zmieniającym się społeczeństwem. Już w najdawniejszych cywilizacjach pojawiały się postaci mające rozśmieszać wspólnotę. Można powiedzieć, że wszędzie tam, gdzie zbierała się grupa ludzi, prędzej czy później pojawiał się ktoś pełniący rolę dowcipnisia.

Starożytne i średniowieczne korzenie

Najstarsze ślady istnienia klaunów odnaleziono w starożytnym Egipcie około 2400 roku p.n.e. – w czasach V dynastii. W tamtej epoce klaun pełnił istotną rolę rytualną i społeczną. Często funkcję komika łączono z rolą kapłana, co oznacza, że jedna osoba zarówno uczestniczyła w obrzędach religijnych, jak i rozładowywała napięcie poprzez humor. Taki święty błazen był kimś więcej niż tylko rozrywkowym dodatkiem; jego żarty miały nieraz znaczenie symboliczne i terapeutyczne dla wspólnoty.

W średniowieczu rolę podobną do klaunów pełnili błaznowie dworscy. Na królewskich dworach Europy błazen był oficjalnym dostarczycielem rozrywki – ubierał się w kolorowe stroje, nosił zabawne czapki z dzwoneczkami i mógł pozwolić sobie na żarty z możnych tego świata. Taki błazen często wykorzystywał humor, by w zawoalowany sposób komentować poczynania władcy lub dworzan. Choć błaznowie nie wyglądali dokładnie tak jak współcześni klauni, można w nich dostrzec ich historycznych poprzedników. W różnych kulturach istniały zresztą analogiczne postaci: na przykład w dawnych Indiach i Chinach także znani byli rozrywkowi kuglarze i figlarze zabawiający publiczność.

Narodziny nowoczesnego klauna (XVIII–XIX wiek)

Współczesny obraz klauna narodził się na przełomie XVIII i XIX wieku wraz z rozwojem cyrku. Pierwsze nowożytne cyrki, takie jak te zakładane w Anglii przez Philipa Astleya pod koniec XVIII wieku, szybko zrozumiały, że pomiędzy popisami akrobatów czy pokazami konnymi potrzebne są elementy komiczne dla urozmaicenia programu. Tak do programu cyrkowego wkroczyli pierwsi klauni-artyści. Ich zadaniem było rozbawianie publiczności w przerwach między głównymi numerami.

Za jednego z pionierów klaunady uchodzi Joseph Grimaldi, angielski komik występujący na początku XIX wieku. To właśnie Grimaldi spopularyzował wygląd klauna z białą twarzą, mocno podkreślonym uśmiechem i kolorowym strojem. Jego sceniczną postać charakteryzowała skoczna energia i zabawne skecze pantomimiczne, które bawiły londyńską publiczność do łez. W tym okresie ukształtował się też klasyczny wizerunek klauna cyrkowego – na arenach całej Europy można było spotkać artystów w perukach, za dużych butach i z czerwonymi nosami, robiących psoty ku uciesze widzów.

XIX wiek przyniósł również narodziny tradycji duetu klaunów: jeden z nich – często nazywany „białym klaunem” – przyjmował rolę pozornie poważniejszą i bardziej wyrafinowaną, podczas gdy drugi – zwany „augustem” – odgrywał niezdarnego psotnika. Ten kontrastowy duet dawał ogromne możliwości komiczne: poważny klaun ustawiał scenę, a jego partner ją burzył swoimi wygłupami, co wywoływało salwy śmiechu. Formuła ta okazała się ponadczasowa i jest stosowana w sztuce klaunady po dziś dzień.

Klaun w XX wieku i współcześnie

W XX wieku klauni zyskali jeszcze większą popularność i pojawili się w nowych obszarach rozrywki. Cyrki objazdowe podróżowały po świecie, prezentując publiczności barwne widowiska z udziałem klaunów rozśmieszających całe rodziny. Pojawiły się również nowe typy postaci klaunowskich. Podczas Wielkiego Kryzysu lat 30. w Stanach Zjednoczonych ogromną sławę zyskał klaun włóczęga – smutny, zubożały dowcipniś w obdartych ubraniach. Najsłynniejszym przykładem takiego bohatera był Emmett Kelly i jego postać „Weary Willie” – wiecznie pechowy tramp z pomalowaną na smutno twarzą, szukający szczęścia. Publiczność tamtych czasów, dotknięta kryzysem, odnajdywała w nim własne troski przedstawione w komiczny sposób, co dawało ukojenie i moment wytchnienia.

Wraz z rozwojem kina i telewizji klaun wkroczył do popkultury masowej. Już w epoce kina niemego komicy tacy jak Charlie Chaplin czy Buster Keaton wykorzystywali elementy klaunady – ich role opierały się na humorze sytuacyjnym, pantomimie i przesadnych gagach, choć nie występowali w typowym klaunowskim makijażu. W telewizji pojawiły się programy dla dzieci z udziałem przyjaznych klaunów. Przykładem jest amerykański Bozo, postać klauna-gospodarza popularnego programu dla najmłodszych, która od lat 60. XX wieku stała się ikoną dziecięcej rozrywki.

Klaun stał się też narzędziem marketingu. Od 1963 roku symbolem jednej z największych sieci restauracji fast food – McDonald’s – jest uśmiechnięty klaun Ronald McDonald, rozpoznawalny przez dzieci na całym świecie. Pokazuje to, jak silnie wesoły klaun zakorzenił się w wyobraźni jako przyjazna, budząca zaufanie postać.

W XX wieku klauni pojawili się nie tylko na arenie cyrku, ale też na ekranach i ulicach – stali się idolami dzieci, bohaterami popkultury, a jednocześnie zaczęli bywać przedstawiani jako postacie budzące grozę. Pod koniec XX wieku i na początku XXI wieku, na fali popularności horrorów, wizerunek klauna nabrał też mroczniejszych barw. Głośnym przykładem jest demoniczny Pennywise z powieści „To” Stephena Kinga, czy złowieszczy Joker z komiksów i filmów o Batmanie – postaci te wykorzystują motyw klauna, by wywołać u widza strach zamiast śmiechu. Zjawisko tzw. „creepy clown” (przerażającego klauna) przeniknęło do masowej wyobraźni, sprawiając że niektórzy zaczęli kojarzyć klaunów głównie z horrorem.

Mimo tych kontrastów klaun wciąż pozostaje przede wszystkim symbolem radości i zabawy. Współcześnie klaunów spotkać można nie tylko w cyrku, ale też na festynach, w parkach rozrywki, na przyjęciach urodzinowych, a nawet w szpitalach – wszędzie tam, gdzie potrzebny jest śmiech i odrobina beztroski. Międzynarodowy Dzień Klauna obchodzony jest 1 kwietnia (w Prima Aprilis), co podkreśla związek klaunów z żartem i psotą. Ta ponadczasowa postać nadal ewoluuje, dostosowując się do nowych odbiorców i okoliczności, ale jej podstawowa misja pozostaje niezmienna: wywoływać uśmiech na twarzach ludzi.

Techniki klaunów

Profesjonalny klaun to nie tylko ktoś, kto zakłada zabawny kostium – to wszechstronny artysta opanowujący wiele umiejętności. Sztuka klaunady łączy w sobie elementy aktorstwa, pantomimy, akrobatyki, a często również iluzji scenicznej. Dzięki temu występy klaunów potrafią zaskakiwać pomysłowością i utrzymywać uwagę widzów, niezależnie od ich wieku. Poniżej przedstawiamy najważniejsze techniki i środki wyrazu, z jakich korzystają klauni, by rozbawić publiczność:

Slapstick i humor fizyczny: Klauni chętnie sięgają po komizm sytuacyjny oparty na ruchu i przesadzie. Klasyczne gagi, takie jak poślizgnięcie się na skórce od banana, dostanie tortem prosto w twarz czy przewracanie się w zabawny sposób, to kwintesencja humoru slapstickowego. Publiczność śmieje się z pozornych nieszczęść klauna, wiedząc, że nikomu nie dzieje się prawdziwa krzywda.
Mimika i pantomima: Wielu klaunów jest mistrzami pantomimy. Za pomocą wyrazistych min, gestów i mowy ciała potrafią opowiedzieć całą historię bez użycia ani jednego słowa. Przesadna mimika – szeroki uśmiech, zdziwione uniesienie brwi, udawany płacz – pozwala widzom zrozumieć emocje postaci natychmiast. Ta niewerbalna komunikacja czyni klaunadę uniwersalną i zrozumiałą w każdym kręgu kulturowym.
Rekwizyty i gadżety sceniczne: Klaun niemal zawsze ma przy sobie arsenał zabawnych rekwizytów. Może to być kwiatek przypięty do klapy marynarki, który psika wodą w najmniej oczekiwanym momencie, pęk balonów formowanych w zwierzątka, a nawet kukiełka, z którą klaun „rozmawia” udając brzuchomówcę. Takie przedmioty stają się źródłem gagów i niespodzianek. Dzięki rekwizytom klaun może zaskoczyć publiczność – wyciągnąć nagle gigantyczny młotek z małej walizki albo dmuchać mydlane bańki, które zamieniają się w deszcz konfetti.
Sprawność cyrkowa: Niektórzy klauni prezentują imponujące umiejętności akrobatyczne i cyrkowe. Żonglowanie kolorowymi piłeczkami lub maczugami, kręcenie hula-hop, jazda na miniaturowym rowerku jednokołowym czy balansowanie na kuli – takie popisy dodają występom dynamiki. Choć wykonywane są w żartobliwy sposób, stoją za nimi lata treningu i doskonała koordynacja ruchowa artysty.
Interakcja z publicznością: Ważnym elementem klaunady jest angażowanie widzów. Klauni często schodzą ze sceny czy areny, podchodzą do publiczności, wciągają wybrane osoby do wspólnego numeru. Taki spontaniczny kontakt buduje bliskość i potęguje komiczny efekt – zwłaszcza gdy widz staje się nieoczekiwanie częścią żartu. Klaun może na przykład poprosić kogoś o pomoc przy magicznej sztuczce, a następnie zagrać z nim zabawną scenkę. Interakcja uczy też widownię spontaniczności i pozwala przełamać nieśmiałość, szczególnie u dzieci.

Rodzaje klaunów

Choć mówimy ogólnie „klaun”, w świecie sztuki klaunady wyróżnia się kilka tradycyjnych typów klaunów o odmiennych cechach i rolach:

Biały klaun: To najczęściej elegancko ubrany klaun o twarzy pomalowanej całkowicie na biało, z wyraźnymi rysunkami wokół oczu i ust. Biały klaun zwykle gra postać mądrali lub autorytetu w duecie klaunów – bywa poważniejszy, sprawia wrażenie bardziej dystyngowanego. Często pełni rolę „straight mana”, czyli tego rozsądniejszego, który usiłuje utrzymać porządek, podczas gdy jego partner psoci. Przykładem białego klauna z dawnych przedstawień cyrkowych jest klasyczny Pierrot – melancholijny, biało umalowany mim w stożkowatym kapeluszu.
Klaun august: August (zwany też czerwonym klaunem) to przeciwieństwo białego klauna. Ma mocno pokolorowaną twarz (nierzadko w odcieniach różu lub czerwieni), wielki czerwony nos, rozczochraną perukę i bardzo ekstrawagancki strój. To on jest psotnikiem i gapą, który ciągle wpada w tarapaty. August jest głośny, beztroski i niezwykle pocieszny – wszelkie próby zachowania powagi przez białego klauna spełzają na niczym w zetknięciu z wygłupami augusta. Publiczność uwielbia tę dynamiczną relację między klaunami, bo daje ona pretekst do wielu komicznych sytuacji.
Klaun tramp (włóczęga): To typ klauna, który zdobył popularność w XX wieku, szczególnie w Ameryce. Klaun tramp wygląda jak bezdomny włóczęga: nosi podarte, za duże ubrania, melonik albo znoszony kapelusz, a na twarzy ma makijaż imitujący kilkudniowy zarost i smutny wyraz. Choć sprawia wrażenie zrezygnowanego i pechowego, w tym właśnie tkwi urok tej postaci – publiczność współczuje mu, a jednocześnie śmieje się z jego nieudolnych starań, by poprawić swój los. Tramp jest bohaterem bardziej lirycznym, czasem wprowadza element zadumy w świat klaunady, balansując humor z nutą wzruszenia.

Współcześnie klauni przybierają również inne wcielenia w zależności od okazji. Są klauni cyrkowi kontynuujący klasyczne tradycje, klauni uliczni występujący na deptakach i placach, klauni eventowi zabawiający gości na piknikach i urodzinach, a nawet klauni terapeuci odwiedzający szpitale. Niezależnie od roli, każdy z nich wykorzystuje mieszankę opisanych wyżej technik, aby rozśmieszyć i zaangażować swoją publiczność.

Znaczenie klaunów w kulturze

Klaun od dawna zajmuje ważne miejsce w kulturze – zarówno popularnej, jak i tej poważniejszej. Jego wizerunek ewoluował, nabierając różnych znaczeń w zależności od kontekstu. Przyjazny klaun może symbolizować beztroską radość dzieciństwa, podczas gdy ten przedstawiony w mroczny sposób staje się uosobieniem naszych lęków. Poniżej omawiamy, jak różnorodnie klauni funkcjonują w kulturze i społeczeństwie.

Klaun w popkulturze – od uśmiechu do grozy

W kulturze popularnej klaun stał się postacią o dwóch twarzach – z jednej strony to wesoły dowcipniś dla dzieci, a z drugiej mroczna ikona horroru. Po stronie pozytywnej mamy całe zastępy pociesznych klaunów pojawiających się w literaturze, filmach i programach rozrywkowych. Kolorowe postaci klaunów od lat są bohaterami książek dla dzieci, kreskówek i familijnych show. Taki klaun budzi sympatię – jest trochę psotny, ale o złotym sercu, na koniec zawsze rozśmieszy i poprawi nastrój. Przykładem może być tutaj wspomniany telewizyjny Bozo czy liczni klauni cyrkowi pojawiający się w filmach o cyrku.

Z drugiej strony popkultura wykreowała też obraz klauna złowrogiego. W horrorach klaun bywa wykorzystany jako kontrast między pozorną zabawnością a prawdziwym złem. Słynny Pennywise, demoniczny klaun z ekranizacji powieści „To”, stał się archetypem potwornego klauna czyhającego na ofiary. Postać Jokera – psychopatycznego przestępcy o wyglądzie klauna z serii o Batmanie – to kolejny ikoniczny przykład, jak klaunowski makijaż może służyć ukazaniu szaleństwa i chaosu. Te mroczne wcielenia klaunów odniosły ogromny sukces komercyjny i na trwałe zapisały się w wyobraźni masowej, sprawiając że klaun przestał być postrzegany jednoznacznie pozytywnie.

Klaun jako symbol radości i reklamy

Mimo pewnych negatywnych konotacji, w powszechnej świadomości klaun pozostał symbolem wesołości. Jego wizerunek jest często wykorzystywany w marketingu, edukacji i różnego rodzaju akcjach społecznych, gdzie chodzi o wywołanie uśmiechu. Sympatyczny, uśmiechnięty klaun jest twarzą wielu przedsięwzięć skierowanych do dzieci – od reklam zabawek i słodyczy po logotypy parków rozrywki czy imprez charytatywnych dla najmłodszych. Jak wspomniano wcześniej, Ronald McDonald to chyba najsłynniejszy przykład klauna użytego jako maskotka marki, tak aby kojarzyła się ona z rodzinną zabawą i szczęśliwymi chwilami.

Klauni pojawiają się też na festynach, w cyrkach objazdowych sponsorowanych przez firmy, czy w kampaniach społecznych promujących np. bezpieczeństwo dzieci (klaun jako przyjazny policjant uczący zasad ruchu drogowego). W każdym z tych przypadków barwna postać błazna przyciąga uwagę i budzi pozytywne emocje, przez co przekaz łatwiej trafia do odbiorcy. Można powiedzieć, że klaun stał się uniwersalnym znakiem beztroskiej zabawy – widząc czerwony nos i wielkie buty, spodziewamy się śmiechu i rozrywki.

Klauni w służbie uśmiechu – terapia i edukacja

Klaunada znalazła także zastosowanie w dziedzinie terapii i działalności społecznej. Od lat 80. XX wieku rozwija się idea klauna terapeuty, znanego też jako doktor klaun. Są to specjalnie przeszkoleni artyści, którzy odwiedzają szpitale, domy dziecka i inne placówki, aby poprzez żart i zabawę pomagać chorym oraz potrzebującym odzyskać uśmiech. Taki klaun w szpitalu – z kolorowymi balonikami, magicznymi sztuczkami i ciepłym dowcipem – potrafi na chwilę odciągnąć małych pacjentów od ich cierpień, zmniejszyć stres i lęk. Śmiech ma działanie terapeutyczne: rozluźnia, dodaje otuchy, poprawia samopoczucie. Fundacje działające w wielu krajach (w Polsce np. Fundacja „Dr Clown”) wprowadzają klaunów na oddziały dziecięce, bo efekty ich pracy bywają naprawdę niezwykłe – dzieci chętniej współpracują z lekarzami, są spokojniejsze i bardziej uśmiechnięte mimo trudnej sytuacji.

Klauni angażują się także w akcje charytatywne i edukacyjne. Często można ich spotkać podczas eventów dobroczynnych, gdzie bawią dzieci, aby uatrakcyjnić wydarzenie i przyciągnąć większą publiczność. W szkołach czy przedszkolach klaun może pełnić rolę edukatora – w formie zabawy przekazuje dzieciom wartości czy ważne informacje (choćby o higienie, ekologii czy bezpieczeństwie na drodze). Dzięki pogodnej, żartobliwej formule przekaz staje się przystępny i zapada w pamięć.

Strach przed klaunami – zjawisko koulrofobii

Nie wszyscy reagują na klauny śmiechem – istnieje także spora grupa osób, dla których widok klauna jest źródłem lęku. Strach przed klaunami doczekał się nawet nazwy naukowej: koulrofobia. Wbrew pozorom, to dość powszechne zjawisko. Badania wskazują, że od 8 do 12% dorosłych odczuwa niepokój w obecności klauna. Co ciekawe, fobia ta częściej dotyczy spotkania klauna poza jego tradycyjnym kontekstem (czyli poza cyrkiem czy festynem). Osoby cierpiące na koulrofobię tłumaczą, że niepokoi je nienaturalny wygląd klauna – ogromny uśmiech namalowany na twarzy, przerysowane rysy, dziwaczna peruka i nienaturalnie duże buty tworzą obraz, który może wydać się upiorny. Dla niektórych sama świadomość, że pod tym wiecznym uśmiechem może kryć się prawdziwa twarz o nieznanym wyrazie, jest źródłem dyskomfortu.

Na zwiększenie powszechności lęku przed klaunami wpłynęła poniekąd wspomniana wcześniej popkultura. Wizerunki klauna-mordercy czy szaleńca obecne w filmach i literaturze sprawiły, że nawet tradycyjnie sympatyczna postać budzi czasem podejrzenia. Gdy na ulicy zobaczymy stojącego samotnie klauna, niektórym zamiast radości zapali się lampka ostrzegawcza – a co, jeśli to „creepy clown”? Oczywiście, realnie przypadki agresywnych klaunów są skrajnie rzadkie, jednak siła wyobraźni robi swoje. Zjawisko szkolrofobii pokazuje ciekawy paradoks: postać stworzona do wywoływania śmiechu może równie dobrze wywołać strach, w zależności od kontekstu i doświadczeń odbiorcy.

Występ niezwykłego brzuchomówcy

Obok tradycyjnych klaunów istnieją też artyści komediowi, którzy rozśmieszają widownię innymi metodami. Jednym z nich jest brzuchomówca – wykonawca potrafiący mówić bez poruszania ustami, zwykle prowadząc dialog z zabawną lalką. To wyjątkowa forma scenicznej iluzji i kabaretu, która często wywołuje u publiczności równie dużo śmiechu co popisy klaunów. W ofercie grupy Mimello znajdziemy właśnie Występ Niezwykłego Brzuchomówcy, będący niecodzienną atrakcją na rozmaite imprezy.

Show brzuchomówcy proponowany przez Mimello łączy magię głosu i humoru w jednym, spójnym widowisku. Ten wyjątkowy występ łączy w sobie błyskotliwy kabaret, iluzję i interaktywną zabawę, bawiąc zarówno dzieci, jak i dorosłych. Artysta brzuchomówca w dialogu ze swoją lalką tworzy komiczne scenki, które angażują publiczność – najmłodsi chętnie uczestniczą w zabawie, odpowiadając na pytania postaci lub pomagając w prostych gagach. Dzieci, które odważą się wejść na scenę czy przyłączyć do numeru, są nagradzane upominkami, takimi jak skręcane balonowe zwierzaki, co dodatkowo podnosi atrakcyjność występu.

Warto podkreślić, że pokaz brzuchomówcy to nie tylko rozmowa z lalką. Program jest urozmaicony elementami sztuki cyrkowej – pojawiają się efektowne żonglerskie triki i drobne magiczne sztuczki prezentowane z bliska, które wprawiają widzów w zdumienie. Całość okraszona jest sporą dawką spontanicznego humoru. Brzuchomówca potrafi rozbawić dziecięcą publiczność błyskotliwymi dialogami ze swoim pluszowym partnerem, ale również dorośli znajdą w tym show coś dla siebie – wiele żartów ma uniwersalny charakter, dzięki czemu śmieje się cała rodzina.

O profesjonalizmie artysty świadczy fakt, że miał okazję zaprezentować swój talent szerokiej publiczności w programie „Mam Talent”. Występ telewizyjny potwierdził jego wyjątkowe umiejętności i charyzmę sceniczną – jurorzy oraz widzowie byli oczarowani dowcipnymi rozmowami brzuchomówcy z lalką. To najlepsza rekomendacja, że show oferowane przez Mimello stoi na najwyższym poziomie.

Występ brzuchomówcy sprawdzi się doskonale jako główna atrakcja eventu lub jako urozmaicenie programu obok innych numerów (np. występów klaunów, magików czy animatorów zabaw). Jest to atrakcja uniwersalna: świetnie pasuje na imprezy dla dzieci (np. urodziny, festyny szkolne), ale także na wydarzenia firmowe, pikniki rodzinne czy nawet wesela, gdzie rozluźni atmosferę i rozbawi gości w każdym wieku. Organizatorzy, którzy chcą zaskoczyć publiczność czymś nietuzinkowym, z pewnością docenią ten pokaz. Wygodą jest to, że artysta potrafi dostosować długość i charakter programu do okoliczności – może przygotować krótszy występ dla niespokojnych maluchów lub dłuższy show pełen rozbudowanych skeczy dla wymagającej publiczności dorosłej.

Mimello poprzez Występ Niezwykłego Brzuchomówcy oferuje publiczności niezapomniane przeżycie pełne śmiechu, magii i doskonałej zabawy. Taki show, prowadzony z profesjonalizmem i pasją, to znakomity sposób na urozmaicenie każdej uroczystości – od kameralnej imprezy po duży event plenerowy. Dzięki talentowi brzuchomówcy widzowie przenoszą się na kilkadziesiąt minut do świata wyobraźni, gdzie wszystko jest możliwe, a śmiech rozbrzmiewa nieustannie. Nic dziwnego, że po takim występie zarówno dzieci, jak i dorośli wychodzą z widowni z szerokimi uśmiechami i długo wspominają magiczne dialogi człowieka z lalką, które rozgrzały ich serca.